اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ

صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ

في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ

وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً

وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً

وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلا

اولیاء مقرّبین مكرّمین معصومین او (علیهم السلام) ، و ظهور كمالِ فضل و كمالِ جلال آنها ، و ظهور نور و ضیاء آنها ، و ظهور همه شئونات جلیله و عظیمه آنها ، و باز آنچه در آن فرج و ظهور است از قبیل خذلان جمیع دشمنان آنها ، و تقاص حقوق آنها ، و انتقام از ظالمین آنها ، بخصوص آنچه در خونخواهى مظلومان كربلاء است ، و اجراء همه حدود الهى و احكام او ، طوریكه حقّ تعالى بدون خوف و ترس از احدى از مردم عبادت مى شود.

پس اگر حقیقتاً عمده غرض در انتظار فرج این باشد ، این است آن خلوص كامل كه همه فیوضات و مثوبات كامله كه از براى انتظار فرج ثابت شده است; بر آن مترتب مى شود ، و این است آن خلوص حقیقى كه در حدیث قدسى ــ كه قبلا ذكر كردیم ــ اشاره به آن شده بود ، بر این مضمون :
خطاب شد از جانب حضرت احدیّت جلّ شأنه به حضرت موسى (علیه السلام) كه : چه عمل خالصى از براى من نموده اى ؟
عرض كرد : الهى مرا به آن راهنمائى فرما .
خطاب شد: آیا موالات و دوستى با ولیّى از اولیاء من نموده اى؟ و معادات و دشمنى با عدوّى او اعداء من نموده اى؟( [34] )
واضح گردید كه هر گاه كسى در انتظار فرج و ظهور حضرت خاتم الوصییّن صلوات الله علیه به این درجه سوّم برسد كه غرض اصلى در آن با همه شرایط و آداب دیگرش همان باشد كه بیان كردیم ، پس چنین شخصى موالات و دوستى كامل ــ چه از نظر ظاهرى و چه از نظر باطنى  ــ با همه اولیاء الهى ، و معادات و دشمنى كامل با همه دشمنان الهى نموده است.
و هرگاه این درجه سوّم از خلوص در مقام انتظار فرج محقق گردید و غرض اصلى شد ، منافاتى ندارد كه اشتیاق به موارد درجه اوّل و درجه دوّم از خلوص هم داشته باشد ، بواسطه آنكه آن اشتیاق هم مؤكّد این درجه سوّم خواهد شد ، زیرا اگر آنچه در درجه دوّم ذكر شد ــ رسیدن به مقام كمال معرفت و عبادت ــ امرى است كه وسیله تقرّب بنده نزد حضرت ولىّ الله صلوات الله علیه و سائر اولیاء مكرمین صلوات الله علیهم اجمعین مى شود ، و آنچه در درجه اول ذكر شد ــ از رسیدن به نِعَم كثیره در زمان فرج ــ آن هم به و اسطه اشتیاق به سوى آن فضل و شرفى است كه در آن نِعَم الهیه است ، و آن هم از جهت انتساب و اختصاص آنها به اولیاء مقرّبین الهى (علیهم السلام) است .
لازم به تذكّر است كه : بیان این عدم تنافى ; در بحث درجات خلوص نسبت به كلّیه عبادات بیان گردید.


آن تأكید شده و با آن همه فضائل انتظار حاصل مى شود

از 313 نفر ياران امام زمان (عج) چند نفر زن هستند ؟

اين كه چند نفر از ياران حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف ، زن هستند ، دقيقاً مشخص نيست و حتي اين كه زني در ميان ياران خاص آن حضرت باشد ، مورد ترديد است ؛ چرا كه بيشتر رواياتي كه در بارۀ عدد ياران حضرت در كتاب‌هاي معتبر شيعه وارد شده است ، همگي آن‌ها را مرد ذكر كرده‌اند ؛ حتي رواياتي كه نام ياران حضرت را برده‌اند ، نام هيچ زني در ميان آن‌ها ديده نمي‌شود ؛ مثلاً محمد ابراهيم نعماني در كتاب معتبر الغيبة و مرحوم شيخ مفيد رحمت الله عليه در الإختصاص روايتي را با اين سند نقل مي‌كنند :

أخبرنا أحمد بن محمد بن سعيد ، عن هؤلاء الرجال الأربعة ، عن ابن محبوب . وأخبرنا محمد بن يعقوب الكليني أبو جعفر ، قال : حدثني علي بن إبراهيم بن هاشم ، عن أبيه . قال : وحدثني محمد بن عمران ، قال : حدثنا أحمد بن محمد بن عيسى ، قال : وحدثنا علي بن محمد وغيره ، عن سهل بن زياد ، جميعا ، عن الحسن بن محبوب . قال : وحدثنا عبد الواحد بن عبد الله الموصلي ، عن أبي علي أحمد بن محمد بن أبي ناشر ، عن أحمد بن هلال ، عن الحسن بن محبوب ، عن عمرو بن أبي المقدام ، عن جابر بن يزيد الجعفي ، قال : " قال أبو جعفر محمد بن علي الباقر ( عليه السلام ) : يا جابر ، الزم الأرض ولا تحرك يدا ولا رجلا حتى ترى علامات أذكرها لك إن أدركتها ... . فيجمع الله عليه أصحابه ثلاثمائة وثلاثة عشر رجلا ، ويجمعهم الله له على غير ميعاد قزعا كقزع الخريف .

... خداوند 313 نفر مرد از اصحاب آن حضرت را جمع مي‌كند ؛ بي آنكه قبلا وعده داده باشند ، آمدنشان همچون ابرهاي پاييزي است كه با حركات تند مي آيند .

اين روايت از نظر سندي هيچ مشكلي ندارد ، در بسياري از كتاب‌هاي شيعه نقل شده و روايتي است كاملاً معتبر . و روايات بسيار ديگري با همين مضمون كه نقل همگي آن‌ها فرصت بيشتري مي‌طلبد .

اما از آن طرف روايت ديگري را مرحوم عياشي در تفسير خود نقل كرده است كه مي‌گويد پنجاه نفر از ياران حضرت مهدي زن هستند :

سوگند به خدا سيصد و اندي نفر مرد مي آيند و در ميان شان پنجاه نفر زن هستند در مكه اجتماع مي‌كنند بي آن كه قبلا وعده داده باشند ، آمدن شان همچون ابرهاي پاييزي است كه با حركات تند مي آيند .

تفسير العياشي ، محمد بن مسعود العياشي ، ج 1 ، ص 64 – 66 .

از آن‌جايي كه سند روايت ، تا جابر بن عبد الله جعفي ، ذكر نشده است ، نمي‌شود به آن استناد كرد .

از اين رو ، اين كه تعدادي از ياران حضرت مهدي از بانوان باشند ، قطعي نيست .

در زمان غيبت وظايف گوناگوني براي شيعه ذكر شده است ؛ ازجمله:

1. تلاش در جهت شناخت هر چه بيشتر و بهتر امام زمان (عج) ؛

2. تكاپو و كوشش در جهت زمينه سازي ظهور آن حضرت ، اين مهم از راه هاي زير ميسر است :

الف) خودسازي و ديگر سازي. ؛

ب ) شناخت و شناساندن امام زمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) ، اهداف والاي آن حضرت ، نقش

بزرگ تاريخي و ارمغان الهي ايشان به جهان بشريت ؛

ج ) شناخت و معرفي هر چه بهتر اسلام به جهانيان .

3 . تلاش و جهاد در جهت دفاع از اسلام و حفظ كيان اسلامي ؛

4 . پيروي از نائبان امام عصر (عجل الله تعالي فرجه الشريف) يعني عالمان و فقيهان عادل و شايسته ؛

5 . دعا براي فرج آن حضرت ؛

6 . دعا و صدقه دادن براي سلامتي آن حضرت ؛

7 . اهداي ثواب اعمال نيك مانند تلاوت قرآن و... براي آن حضرت نيز مستحب و ستوده است .

«بقیه الله خیر لکم ان کنتم مؤمنین»

آيا آيه «بقية الله خير لكم ان كنتم مومنين» در باره امام زمان (عج) نازل شده است؟

از ابا جعفر(امام باقر) نقل شده است که گفت مهدي از ماست( اهل بيت) وخداوند او را با انداختن ترسش در دل دشمنان ياري مي کند ... منادي از آسمان ندا مي دهد که حق با او و اطرافيانش است . در آن هنگام قيام کننده ما قيام مي کند . پس وقتي ظهور کند به کعبه تکيه داده و سيصد وسيزده نفر همراه وي جمع مي شوند . پس اولين چيزي که مي گويد اين آيه است : ( بقية الله خير لكم إن كنتم مؤمنين ) سپس مي گويد اي مردم من بقية الله در زمين هستم وخليفه خداوند و حجت او بر شما .پس هيچ کس به وي سلام نمي کند مگر اينکه مي گويد سلام بر تو اي بقية الله...

دوازدهمین پیشوای معصوم،حضرت حجه بن الحسن المهدی،امام زمان-عجل الله تعالی فرجه-در نیمه ی شعبان سال 255 هجری در شهر(سامرّاء)

دیده به جهان گشود.او همنام پیامبر اسلام(م ح م د)و هم کنیة آن حضرت (ابوالقاسم)است.

از جملة القاب آن حضرت،حجت،قائم،خلف صالح،صاحب الزمان،بقیه الله است که مشهورترین آنها«مهدی»می باشد.

پدرش،پیشوای یازدهم امام حسن عسکری(ع)و مادرش،بانوی گرامی «نرجس»است که بنام«ریحانه»،«سوسن»،و«صقیل» نیز ازاو یاد شده

است.میزان فضیلت و معنویت نرجس خاتون تا آن حد،والا بود که«حکیمه»خواهر امام هادی که خود از بانوان عالیقدر خاندان امامت بود،

اورا سرآمد و سرور خاندان خویش،وخود را خدمتگذار او می نامید.

«غیبت صغری وکبری»

حضرت مهدی دو دوره غیبت داشت؛«غیبت صغری وغیبت کبری».غیبت صغری از سال260 هجری تا سال 329 ،یعنی حدود 69سال بود.در این ،ارتباط شیعیان با امام بکلی قطع نبود و آنان ،به گونه ای خاص و محدود ،با امام ارتباط داشتندبدین معنا که در طول این مدت،افراد مشخصی به عنوان «نایب خاص»با حضرت در تماس بودند.این نواب خاص عبارتند از:ابو عَمرو عثمان بن سعید عَمری،محمد بن عثمان بن سعیدعَمری،ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی،ابوالحسن علی بن محمد سَمَری بودند.از این رو میتوان گفت در این مدت،امام،هم غایب بود وهم نبود.این دوره را می توان دوران آماده سازی شیعیان برای غیبت کبری دانست.

بقیه متن در ادامه مطلب